Op donderdag 9 juli stuurde ik verwachtingsvol naar Golfclub Anderstein voor een hernieuwd weerzien met enkele vertrouwde golfmatties en deze mooie golfbaan op de Utrechtse heuvelrug.

Daar waar het heden ten dage een tref is om niet te stuiten op geheel afgesloten of in verregaande staat van ontbinding verkerende snelwegen, was het een verademing om de A12 ononderbroken af te rijden richting afslag Maarsbergen. Daar echter is het oppassen geblazen, want na maandenlange wegwerkzaamheden is daar een verkeersplein geplaatst dat elke vorm van beschrijving tart.

Het is een soort ‘Never-Never-land’ in rotondeformaat, met zoveel onnavolgbare op-, af-, toe- en inritten dat het betreden van dit uit het brein van een verwarde gek ontsproten monstrum neerkomt op een hallucinante rijervaring. Ik heb daar meermalen verbijsterd ogende weggebruikers minstens 4 x vruchteloos zien proberen om het labyrint te verlaten, in ‘n’importe’ welke richting, als ze er maar uit raakten!

Het leuke is natuurlijk wel dat het niet uitmaakt of Rijkswaterstaat dan wel de Politie verantwoordelijk is voor deze kermisattractie: in beide gevallen kunnen we Deo er de schuld van geven!

Na slechts twee verkeerde afslagen te hebben genomen, arriveerde ik dan toch ter plekke, alwaar handen schudden, hugs uitdelen en ontvangen, en koffie met appeltaart wachtte, plus een warm welkomstwoord van Hans en wat huishoudelijke mededelingen van Deo. Ik was ingedeeld in een zeer aangename flight met Lenie (de moeder Teresa van de vlucht), Nancy (‘with the laughing face’) en Cees – ‘shoots from the hip’ – H. Het gezelschap was getuige de outfits na meerdere waarschuwingen goed voorbereid op onwelkome specimina die Noah helaas destijds toch toegang had verschaft tot zijn Ark, zoals daar zijn: dazen, teken, horzels, wespen, hoornaars, en niet te vergeten de eikenprocessierups. Nog even en we gaan uitgedost als imkers de baan in!

‘En route’ dan maar op de Heuvelrug-course, voorzien van roti-rol, water en een Redline balletje met het mooie nieuwe Golfmatties-logo. Lenie gaf de waarschuwing van te voren af dat zij “de bal gewoon ging oprapen als hij niet prettig lag”, een geheel begrijpelijk en terecht voornemen, dat overigens op Mar-a-Lago tot de local rules behoort. Ik verwacht dat dit over enige tijd ook in de PRO-Tour zal worden overgenomen, zeker zodra ik daar tot het management ben doorgedrongen. Regels moet je gedogen, zolang ze niet conflicteren met een hoger belang (Google: FIFA, Infantino, rode kaart Folarin Balogun…)

De eerste vier holes begaf ik mij voornamelijk kruisrakkend in oostelijke en westelijke richting over de baan, tot ik bedacht dat het misschien toch handiger was om het spel wat meer te verticaliseren door op de fairway te blijven. Dat leverde gelijk wat puntjes op en weerhield mij bovendien van onnodige safari’s in ‘the bush’, waar allerlei ongedierte mij met bloeddorst opwachtte.

Ondertussen was het erg gemoedelijk in de vlucht: Nancy bewees opnieuw waarom de stijlprijs elke keer voor haar is, Lenie raakte steeds beter in vorm en Cees vuurde zijn bekende bazooka’s af. In de appgroep werden wat lokale beelden gepost, zoals een pied-à-terre waarvan Richard vermoedde dat Deo er woonde. Grappenmaker! Gegarandeerd dat hij ’n volgende maal in de flight van de chef zelf zit, die hem dan alle hoeken van de baan zal laten zien….

Op de Heide-course werd het steeds leuker. Er vielen wat Parren, en ter verhoging van de feestvreugde verscheen een buggy in beeld die onbemand leek te zijn, tot bleek dat Deo zich erin had verstopt met een bak ijsjes. Wij zagen het karretje later nog geparkeerd staan aan de bosrand, dit omdat de bestuurder erin lag te dutten.

Na afloop heerste tevredenheid over baan, weer, gezelschap, prestaties, dus alle reden om een drankje te doen en ons te storten op ‘shared dining’. Sheila bestelde op het terras een forse bierdouche, gelijk de rituele viering van de Meisterschaftstitel door F.C. Bayern München. De notulen vermelden niet of Eus haar voor straf op de achterbank heeft geplaatst, en onderweg naar huis nog is aangehouden door de verkeerspolitie die bij het openen van het autoraam opmerkte: “Zo, meneer, zo te ruiken is het niet bij Rivella gebleven!”, waarop Eus slechts met zijn duim naar achteren wees en mompelde: “Dat komt door mijn vrouw…..”

Bart reikte de prijzen uit, die voorwaar ditmaal echt bij de juiste personen terecht kwamen! Na mijn wijn te hebben gedeeld (‘shared drinking’) met golfmaatje Cees, en mij wat te hebben opgefrist, deelde ik nog een afzakker met wat Lingewaelers, en stuurde vervolgens voldaan naar huis, uiteraard na weer tweemaal verkeerd te zijn gereden op de idiootste escape-room van het Nederlandse wegennet: de rotonde bij de afslag Maarsbergen!

Kees Blaas